‘OR-LAN-DO’
Na podstawie ORLANDO Virginii Woolf oraz ODYSEI Homera i inspiracji MALOWANYM PTAKIEM Jerzego Kosińskiego.
Tytułowy ORLANDO z upływem czasu przeżywa metamorfozę, przemianę z bycia mężczyzną do bycia kobietą. Postać poddana nieustającym przemianom i nieustającym metamorfozom – walka o zachowanie własnej tożsamości i zbadanie czym jest tożsamość, co ją określa i gdzie są jej granice. Tytułowy ORLANDO staje się odbiciem współczesnego człowieka, który zatraca tradycyjne wzory i wartości, sensy funkcjonowania w społeczeństwie i grupie. ORLANDO staje się synonimem porzucenia przez współczesnego człowieka idei Boga - pojawia się pytanie czy człowiek może porzucić idee Boga – i czy porzucając ją zachowuje swoje własne człowieczeństwo. Kim jest człowiek po metamorfozie wyzwolenia się z podstawowych standardów wartości i racji?
Postać Orlanda i Odyseusza: jeden próbuje zyskać ‘nowy świat’, stworzyć nową myśl i nowe istnienie - drugi powraca w momencie kiedy na prawdziwe zmiany jest już za późno. Orlando i Odyseusz – obaj toczą walkę o nowego człowieka, o zmianę. Orlando i Odyseusz współcześni – z brzemieniem historii holokaustu, z świadomością teraźniejszości.
Orlando - Odyseusz to współczesny człowiek, zatracony, często zagubiony, rozdarty wobec rzeczywistości – ten który przeżył metamorfozę i ten, który przyjąć jej nie chce, zwleka. Historia ta odbywa się w dwóch momentach – tuż po metamorfozie Orlanda, i tuż po powrocie Odysa do domu. Obie sytuacje są graniczne i zmuszają do odpowiedzenia na pytanie: kim byłem, kim jestem i kim będę.
Jedną z inspiracji w procesie powstawania spektaklu jest japońskie pojecie YUGEN – UKRYTE PIĘKNO – proces formułowania oszczędnej, szlachetnej formy wypowiedzi i obecności w odniesieniu do rzeczywistości. Orlando i Odys to dwójka podróżnych spotykających się w jednej rzeczywistości pustej poczekalni terminalu lotniska – tuż przed ostatnim dopełnieniem ich historii, toczących rozmowę o zmianie, z którą jeden z nich godzi się a drugi odrzuca. Sytuacja ta zmusza obu do formułowania oszczędnych, dosadnych i zrozumiałych komunikatów.
Pytanie o własną płeć, o sens pozostawania w jednej konfiguracji wobec twardej rzeczywistości wyznaczanej przez fakty współzależności społecznych. Główną osią fabularną OR-LAN-DO jest jedno popołudnie, kiedy dochodzące do naszej świadomości fakty zmieniają nas, spotkanie w terminalu lotniska jest metaforą ostatniej podróży i powzięcia wiążących decyzji.
Projekt zakładający współpracę sceniczną aktora dramatycznego JACKA PONIEDZIAŁKA z tancerzem TOMASZEM BAZANEM. Na podstawie ‘ORLANDO’ Virginii Woolf, ‘MALOWANEGO PTAKA’ Jerzego Kosińskiego, traktatów filozoficznych Franka Herberta, ODYSEI Homera oraz tekstów młodego dramaturga Szczepana Orłowskiego. Przestrzeń wydarzenia wyznacza minimalistyczna, jednolita, monolityczna, drewniana podłoga, która buduje ramy fizyczne procesu scenicznego – wg koncepcji Niemieckiego scenografa i designer’a Martina Shwitzsha. Przestrzeń – to jeden pokój, jedna chwila, moment dokonywanej metamorfozy i punkt do jej obserwacji. Ważnym uzupełnieniem scenografii Martina Shwitzsha będą animacje poklatkowe Patrycji Płanik – wycinki, flesze rzeczywistości okresu dzieciństwa bohaterów ( prawdziwe miejsca, ludzie ).
Powstającemu spektaklowi będzie towarzyszył proces tworzenia filmu powołany w przestrzeniach Nowego Yorku, Tokio oraz w Indiach – dopowiadającego historię obu bohaterów – ukazujących ich w czasie przeszłym, rzucającym pewne światło wyjaśnień dotyczących historii obu. Odys powracający do domu, Orlando śniący sen o marzeniu wolności i ucieczki. Spotykają się w terminalu międzynarodowego lotniska. Od tego momentu zadawać będą sobie pytania o miłość, życie i możliwość wspólnej drogi dwójki ludzi.
Prace nad spektaklem odbywać się będą na przestrzeni czasowej: sierpień 2011 (rezydencja zespołu w Norwegii w mieście Bergen: Jacek Poniedziałek, Tomasz Bazan, Monika Kotecka, Szczepan Orłowski ), wrzesień – grudzień 2011 prace nad scenariuszem (opracowanie Tomasz Bazan i Szczepan Orłowski), Styczeń 2012 prace nad pierwszą częścią filmu w Nowym Jorku (Jacek Poniedziałek, Tomasz Bazan, Monika Kotecka, Patrycja Płanik), marzec 2012 prace nad drugą częścią filmu w Tokio (Tomasz Bazan, Monika Kotecka, Jacek Poniedziałek, Patrycja Płanik),marzec kwiecień - pobyt zespołu w Indiach; – czerwiec 2012 próby zespołu w Warszawie, sierpień – wrzesień 2012 próby zespołu w Lublinie, październik 2012 premiera spektaklu w Lublinie, Warszawie.
Reżyseria, choreografia: TOMASZ BAZAN dramaturgia: SZCZEPAN ORŁOWSK Ikoncepcja przestrzeni: MARTIN SHWITZSH wykonanie: TOMASZ BAZAN, JACEK PONIEDZIAŁEK oraz NATALIA KALITA, video: MONIKA KOTECKA, PATRYCJA PŁANIK realizacja światła, montaż video: MACIEJ POŁYNKO asystentka reżysera: KAROLINA WESOŁOWSKA produkcja: GRZEGORZ RESKE
